დროა, ისეთი რაღაცების დაჯერებაზე დავფიქრდე, როგორიც ჰოროსკოპები და ჩინური კალენდრებია, იმიტომ რომ ჩემთვის, როგორც კატის წელიწადში დაბადებულისთვის, ეს წელიწადი ისეთი იყო, კრუტუნის მეტი რომ არაფერი დაგრჩება კაცს (თუ კატას). რა თქმა უნდა, მთელი 12 თვის განმავლობაში ასე სულაც არ ვფიქრობდი, მაგრამ ბოლოს, მოვლენების შეჯამებისას დავრწმუნდი, რომ ჩემმა წელმა ძალიანაც საინტერესოდ ჩაიარა.
2011 წლის იანვარში ღირსშესანიშნავი ის მოხდა, რომ მე, ჩემი და და ბავშვები გლდანში, მინგრეულ-მონგრეულ ნაქირავებ ბინაში გადავსახლდით, ერთადერთი გარემონტებული ოთახი რომ ჰქონდა და თუ სამზარეულოში, ან კომპიუტერთან არ ვისხედით, მთელ დროს ამ მწვანეშპალერიან ოაზისში ვატარებდით. კარგი იმით იყო ეს ყველაფერი, რომ არც მშობლები ცხოვრობდნენ ჩვენთან და არც ყველა ჯურის ნათესაობა ირეოდა სახლში ყოველდღიურად, მეგრული ტრადიციისამებრ. ჩემი და როცა მუშაობდა, დაქალი მსტუმრობდა და იყო სრული ქალური იდილია, ყავის სმითა და ბიჭებზე ჭორაობებით.
ივნისში, დიდ-დიღომში, ოჯახურ აპარტამენტში გადმოსვლამდე ცოტა ხნით ადრე, ლიტერატურულ კონკურსში მესამე ადგილი ავიღე. რითაც მამას შვილებით სიამაყის და მის მსმენელებს კი მამაჩემის ტრაბახით თავის გაბეზრების კიდევ ერთი მიზეზი მივეცი. ცოტა მოგვიანებით, კიდევ ერთი პრიზი ავიღე ბლოგერების კონკურსში.
ზაფხული იმით იყო აღსანიშნავი, რომ სოფელში ჩასულმა, ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე რთულ ლაშქრობაში მივიღე მონაწილეობა და ვერცხლის ტბის სანახავად 2648-მეტრამდე ავედი.
სოფელშივე, 7 სექტემბერს შევხვდი ჩემს 24-ე დაბადების დღეს. რომლის დროსაც მთელს ქუჩას შუქი ჩაგვიჭრეს. ჩემს მეგობარს სანთლიანი ნამცხვრის ჩუქების გეგმა ჩაუვარდა. იფიქრა, იფიქრა, რა გამოვუცხოო და პირდაპირ ცხელ მჭადში ჩარჭობილი სადღესასწაულო სანთლებით დამადგა. ჩამდნარი სანთლები ამოვფხიკე და მჭადის ჭამით, აი, ასე გლეხურად შევხვდი დაბადების დღეს. უშუქობისას სანთლებითა და ბუხრის ცეცხლით განათებული ოთახის რომანტიკულობაზე ვინც საუბრობს, ყველა უსინდისოდ იტყუება. ყოველ შემთხვევაში, ჩემს დაბადების დღეს რომანტიკისა არაფერი ეცხო.
თბილისში დაბრუნებულმა კიდევ ორ ლიტერატურულ კონკურსში გავგზავნე მოთხრობა და… ვერაფერიც ვერ ვქენი. ამიტომ სრულ გაურკვევლობაში აღმოვჩნდი და ჩემი მწერლური უნარის თვითშეფასებისთვის ისღა დამრჩენია, გვირილის ფურცლები ვწყვიტო: “ვიცი წერა, არ ვიცი წერა, ვიცი წერა, არ ვიცი წერა…”
დეკემბერში შევიტყვე, რომ ავიღე სამაგისტრო გრანტი და ჩემი არასასკოლო განათლების მერვე წლისთავზე ბოლოსდაბოლოს მივაღწიე, რომ სწავლაში ფული არ ვიხადო.
დეკემბერშივე მოვხვდი პროექტში “ქართული ენა მომავალი წარმატებისთვის”. ეს იმას ნიშნავს, რომ იანვრის ბოლოდან აზერბაიჯანელ ბავშვებს ქართულის სწავლაში დავეხმარები და კვირის 7 დღიდან 5 დღეს ქვემო ქართლის, ან სამცხე-ჯავახეთის რომელიმე სოფელში გავატარებ. ბოლოს და ბოლოს, შევძლებ დამოუკიდებლად ცხოვრებას გემო გავუსინჯო. ბოლომდე დამოუკიდებელი მაინც ვერ ვიქნები, მაგრამ ესეც პროგრესია.
ამ წლის ღირსშესანიშნავ მოვლენებს მიეკუთვნებოდა ჩემი “მზიანი სახლის” ტრენინგში ჩართვაც. ამაზე წინა პოსტში უკვე ვისაუბრე და ბევრს არ გავაგრძელებ. უბრალოდ ვიტყვი, რომ ერთ-ერთი ისეთი ნაბიჯია, რომელიც მომავალში კარგად გამახსენდება.
რეზიუმეს სახით: წელს გავიმარჯვე ორ კონკურსში, ავიღე გრანტი, ვიშოვე სამსახური, გავიცანი ახალი და საინტერესო ადამიანები. ერთადერთი ჩემი ოცნების ბიჭის პოვნას არ დაადგა საშველი, თუმცა… ჰმ, რეზერვში კატური წლის სამი დღე კიდევ დამრჩა!
Like this:
Tags: გრანტი, დაბადების დღე, კატის წელი, კონკურსი, ლაშქრობა, მასწავლებელი, შეჯამება
მიყვარს შენი ბლოგი და ვისურვებდი, რომ უფრო ხშირად გეწერა. გილოცავ ახალ წელს და წარმატებებს გისურვებ :)
დიდი მადლობა, შენც გილოცავ შობასაც, ახალ წელსაც :*:)))