Archive | მარტი, 2010

დიაგნოზი

27 მარ

ვინმე უნდა არსებობდეს ასეთი: მიხვალ, უყვები სიმპტომებს, ის კი დიაგნოზს სვამს. ყოველმხრივი გამოკვლევების შედეგად პაციენტ #209864-ს დაუდგინდა (შესაბამისად პაციენტ # N,M,L,K-ებს):

დიაგნოზი # 1: მსუბუქად გატაცებული_ გრძელდება რამდენიმე საათიდან, 2-3 კვირამდე, არ საჭიროებს სამედიცინო ჩარევას, გადის უმტკივნეულოდ…

დიაგნოზი # 2: გატაცებული _ გრძელდება 2-3 კვირიდან 3-4 თვემდე, გართულებული შემთხვევები (4 დან 6-თვემდე) განსაკურნებლად ითვალისწინებს მსუბუქ ყავოთერაპიას (+ სიგარეტი, ლიქიორი) და დაქალებთან ჭორაობას გულის მოსაოხებლად.

დიაგნოზი # 3: ვნება (იგივე ჟარგ. “ატეხილი”) გრძელდება რამდენიმე საათიდან 1-2 წლამდე, გართულებისა და ორივე მხარის თანხმობის შემთხვევაში ინკურნება სწრაფად და მარტივად, მკურნალობის პროცესი უმტკივნეულოა (საიდუმლო ინფორმაციით -სასიამოვნოც, თუმცა თვითმკურნალობის აღკვეთის მიზნით ეს ცნობები იბლოკება).

დიაგნოზი # 4: არვიცირავაკეთოდაბარემვინმესშევიყვარებ – მეცნიერთა მიერ ბოლომდე შეუსწავლელი მოვლენა, საბედნიეროდ აქვს გავრცელების მცირე არეალი, დაავადება გადის სამედიცინო ჩარევის გარეშე და გადამდებია მხოლოდ თინეიჯერობის ასაკში. 20-21 წლამდე შესაძლოა პირს შეეყაროს რამდენჯერმე.

დიაგნოზი # 5: შეყვარებული – გრძელდება 1-2 წლიდან …მდე (ციფრები გადაჯღაბნილია და არ იკითხება, რედ.შენ.). ძნელად ექვემდებარება მკურნალობას, სიყვოლოგთა ნაწილი მიიჩნევს განუკურნებლად. ყოველ ახალ შემთხვევას ახასიათებს ახალი გამოვლინებები, ამიტომაც დიაგნოზის დასმა გართულებულია და შესაძლოა არეულ იქნას ზემოთქმულ გატ.-სა და ვნ.-ში. პაციენტი შემდგომი გამოკვლევების მიზნით გადაგზავნილ იქნას სიყგამოვლინებების სამკურნალო ეროვნულ ცენტრში…

ექიმის ხელმოწერა.

Advertisements

“ჩამშვები” გუგები

13 მარ

მინდოდა ერთი, მე რომ მჩვევია ისეთი, სქელგაბარიტიანი პოსტი მიმეძღვნა სიყვარულის ფსიქოლოგიური ასპექტებისთვის, მაგრამ ვარჩიე სერიებად დავყო, ჩემს მრავალრიცხოვან:P მკითხველსაც დავინდობ და საკუთარ თავსაც, რაღაცების შეკრება და დახარისხება რომ არ მომიწევს. სერიის მეორე პოსტი იხ. მაუსის მცირე ამოძრავებით, პირველად ესეც წავა.

ზოგადად, ადამიანის თვალის გუგის გაფართოება-შეკუმშვა დამოკიდებულია სინათლის ინტენსივობაზე, კაშკაშა შუქის დროს ის იკუმშება, ხოლო სიბნელეში ფართოვდება, მაგრამ… თურმე გუგები “ჩამშვების” ფუნქციასაც კარგად ითავსებენ. აპარატმა, რომელიც გუგის უმნიშვნელო ცვლილებასაც კარგად აფიქსირებდა, აღმოაჩინა, რომ როცა ისეთ რაღაცას ვხედავთ, რაც მოგვწონს, გუგა ფართოვდება, გარშემო არსებული სიკაშკაშე-სიბნელის ხარისხის მიუხედავად. და პირიქით, როცა იმას ვუყურებთ რაც არ მოგვწონს, გუგა ვიწროვდება.

აქედან გამომდინარე, შეყვარებულების თვალებში ცქერა, მარტო ერთმანეთით ტკბობა კი არ არის, ამ დროს თითოეული ქვეცნობიერ დონეზე ამოწმებს, მოსწონს თუ არა იგი პარტნიორს. გაფართოებული გუგები = პარტნიორს მოვწონვარ. ადამიანებს კი ზოგადად მოგვწონს ისინი, ვისაც თავად ვესიმპატიურებით. მოკლედ, თვალი ხარბიაო და თვალი ჭამს და სვამსო, ტყუილად კი არ არის ნათქვამი(ო).

თქვენი გრძნობები თუ მოიკოჭლებენ, ეს ბლოგი კი შეყვარებულმა წაიკითხა და თვალებდაჭყეტილი ელოდება ხვალინდელ პაემანს, არსებობს კარგად გამოცდილი, ბებიების დროინდელი მეთოდი, იტალიელი ქალები რომ მიმართავდნენ მამრების მოსახიბლად. გუგების გასაფართოებლად ისინი თვალებში ბელადონას წვენს იწვეთებდნენ. პრინციპში ტყე-ღრეში ძრომიალიც აღარ არის საჭირო სატრფოების გასაცურებლად, აფთიაქში შესანიშნავი ალტერნატივა იშოვება ატროპინის სახით. იწვეთებ და გამოიყურები ყველაზე და ყველაფერზე შეყვარებულად, ქუჩაში მარტო მოძრაობა კი გიჭირს, თან ვერც კითხულობ და ვერც ინტერნეტაობ, მაგრამ რაც მთავარია, საჭირო ხალხია კმაყოფილი!

P.S. ჩახედე მეგობარს თვალებში, დილაო ჰოი დილაო…

To be(lieve) or not to be(lieve)

5 მარ

არ მესმის, რატომ გაქვს ჩემი სწორ გზაზე დაყენების ასეთი დაუოკებელი სურვილი. ეს ჩემი გზაა და ჯობია მასზე წავიქცე, ვიდრე შენს მითითებულზე წავბორძიკდე და შენვე დაგაბრალო ეს.

ჰო, მართალი ხარ, ჩემი რწმენა მდოგვის მარცვალზე ბევრად, ბევრად მცირეა. ისიც არ ვიცი, საერთოდ რწმენა უნდა დავარქვა, თუ ინსტინქტური, ტრადიციებით ნაკარნახევი შიშისა და მოკრძალების ნაზავი გაუცნობიერებლის წინაშე – ჯერ კიდევ პირველყოფილი ადამიანისგან რომ მერგო მემკვიდრეობით.

ჰო, მე არ ვდგავარ ეკლესიის კარებთან ყოველკვირა და რელიგიური რიტუალების უმრავლესობა ჩემთვის უბრალო რიტუალადვე რჩება.

მე ასე ვარჩიე, ვარჩიე ადამიანის გენიის მჯეროდეს, მისი უკიდეგანო შესაძლებლობების, რომელსაც ვერც ბედი შებორკავს და ვერც ღმერთი. ვარჩიე, თავისუფალი არჩევანის კი არ მჯეროდეს კარგსა და ცუდს შორის, არამედ უსაზღვრო თავისუფლების.

ჰო, მე არ ვიწერ პირჯვარს ყოველი ეკლესიის დანახვისას (და ვგრძნობ ამ დროსაც შენს ეჭვიან მზერას), ერთადერთი მცხეთის ჯვარია, რომელიც სუნთქვას მიკრავს და ამას “მაიძულებს”. ისე მაღლა დგას და თანაც ისეთნაირად, თითქოს ეს მთა და ეკლესია ერთმანეთის გარეშე არც არსებულიყვნენ არასდროს. ისიც არ ვიცი, იქნებ ამ მოწიწებასაც ისევ მისი ამგები ადამიანის ნიჭისადმი ვგრძნობ და არა სხვა რამის.

ადამი და ევა, ჯოჯოხეთი ეშმაკით და ბედნიერებით სავსე სამოთხე მეზღაპრულება, ილუსტრირებულ ბიბლიებში ჩახატული წვერებიანი მოხუცი კი, მეტად მემარტივება, იმისთვის, რომ ღმერთად იწოდებოდეს.

მე მჯერა სამართლიანობის, მაგრამ აქვე, მიწაზე! დამნაშავე უნდა დაისაჯოს, მაგრამ ისე მსუბუქად არ უნდა გამოძვრეს, როგორც ცეცხლზე შემოდგმულ ქვაბში თუხთუხია. სამოთხის მარადიული ნეტარება კი – უუჰ, რა ასატანი იქნებოდა ერთფეროვანი, დაუსაბამო ბედნიერება, საერთოდაც რა ფასი ექნებოდა მარადიულ აღმართს დაღმართის გარეშე, იეღოველების წიგნში ჩახატულის მსგავსი, ბედნიერი გამომეტყველების ყურებას ყოველდღე!!!

ჩემი რწმენა ჩემი რელიგიური ცოდნის პროპორციულია, ან რელიგიური ცოდნაა რწმენის პროპორციული. ჰო, მე შეიძლება ამით იოლად დავიძვრინე თავი, შენ კი ზედმეტად დიდი პასუხისმგებლობა დააკისრე თავს, იწოდებოდე მორწმუნედ. იცნობ ამდენად რელიგიას? ბიბლიას? რატომ გგონია დაწესებულ დღეებში მარხვა-ლოცვა ინდულგენცია? მე არც ის მინდა, იმათ ვგავდე, ვინც მარხვას “უმკლავდება”, რომლებიც რატომღაც უნდა შევიბრალოთ, რადგან მარხულობენ.

მე მინდა განვიკითხო, რადგან არ მჯერა: თუ არ მოგწონს – თვალები დახუჭესი, თუ არ მოგწონს – გადართესი, თუ არ მოგწონს – არ წაიკითხოსი. მე მინდა განვიხილო, გავაკრიტიკო და განვიკითხო, მინდა შემეძლოს დავეჭვდე, ძალიან დავეჭვდე, მინდა შემეძლოს ვიხუმრო, ვიოცნებო და შევცოდო. მინდა თავისუფალი ვიყო, არჩევანში კი არა, საერთოდ თავისუფალი.

ეს შენ არჩიე ასე, იმედი ეკლესიაში ეძებო, წარუმატებლობაზე ბედს შეაწმინდო ხელი, წარმატება ღმერთს დაუკავშირო. ეს შენ იპოვე იქ ხსნა. ჩემთვის კი, ჩემი წარმატება ჩემი ძალისხმევის შედეგია და წარუმატებლობაც ჩემი ბრალია. რომ იცოდე, როგორ სასაცილოდ მეჩვენება გამოცდების წინ გადაწერილი პირჯვრები და გათხოვების, დაწინაურების, ლატარიაში მოგების თხოვნებით “აღჭურვილთა” მიერ ეკლესიის ზღურბლის ცვეთა. კარგი გამოსავალია, “სხვას” გადააბარო ყველა შენი გასაკეთებელი. ან ის რა უკუღმართი ჩვევაა, “სპიშკით” განათებულ სურათებში ანგელოზები და ეშმაკები ეძიო, სანთლის ჩამონაღვენთში წმინდანების სახე აღმოაჩინო და მეზობლისგან ჩამოსული წყლით გაფუჭებულ კედელზე ღვთისმშობლის გამოსახულება? შენ მე მსაყვედურობ, მაგრამ თავად ეძებ რწმენის განსამტკიცებლად, თუ საკუთარი სიმართლის დასამტკიცებლად უსუსურ არგუმენტებს.

ამდენი ტყუილად არ მიწერია, თუ წაიკითხე, მიხვდებოდი კიდეც, რომ მე ის კუზიანი ვარ, რომელსაც მხოლოდ სამარე გაასწორებს. ჩემი რწმენა (შეიძლება რწმენაც რომ არ არის) ძალიან პატარაა, მჭლე, უნებისყოფო, კოჭლი და უსუსური, “ქართაგან ძლიერთა” ყოველი დაბერვისას რომ ირხევა ისეთი, მაგრამ სისხლის გადასხმა მაინც არ უშველის, მართლა დიდი მადლობა, მაგრამ არავისგან დახმარებას არ საჭიროებს.