Tag Archives: ლექსი

ჩართვა “ნეტოთახიდან”

10 მაისი

ისინი ბევრნი არიან, ჩემს გარშემო სხედან, მონიტორს თვალს არ აცილებენ და მკაცრი სახით კრეფენ ტექსტებს… მომავალი იურისტები, დიდი მეცნიერები, პოლიტიკოსები… მოკლედ, სერიოზული ქალები. არადა, დარწმუნებული ვარ, ეზოში მუხლებდაკაწრულები რომ დარბოდნენ, მაშინ ყველას მსახიობობა უნდოდა. აი, იმ მაგარ კინოებში ლამაზი ბიჭების კოცნა და თვალების დახუჭვა ამ დროს. მერე ალბათ გადაიფიქრეს და სრულიად უმტკივნეულოდ შეელივნენ ოცნებას. აი, მე კი…

მეექვსე კლასში ჩემში დაფარული არტისტული ნატურის გამოვლენის შანსი მომეცა. უფრო სწორად, მე ჩავთვალე, რომ ტელევიზორში გასული რეკლამა; 4-დან 12 წლამდე ბავშვებს რომ იწვევდა სატელევიზიო ფილმში გადასაღებად, რაღაც ზებუნებრივი ნიშანი იყო, პირველი ნაბიჯი ოსკარისკენ მიმავალ გზაზე. მე ხომ უკვე უამრავი ზღაპრული ისტორია წამეკითხა სინჯებზე შემთხვევით მოხვედრილ გოგონებსა და ბიჭუნებზე, რეჟისორი რომ შეამჩნევდა და ყვირილით შესძრავდა სტუდიას: ევრიკა, აი, ისიც!

ეჰ, რა სათუთი და მეოცნებე ვიყავი…

ტელევიზორში მითითებულ მისამართზე მე და ჩემი და ერთად წავედით, მანამდე კი ვაგზლის ბაზრობაზე კაბა ვიყიდე, უჯრულა, ჯინსისგულმკერდიანი (კაბას, სავარაუდოდ, ჩემი მსახიობური გარეგნობისთვის უნდა გაესვა ხაზი, თუ რა იყო, არ ვიცი). სტუდიაში კაცი დაგვხვდა, ოღონდ ფანტაზიებში წარმოდგენილ რეჟისორს ოდნავადაც არ ჰგავდა. ძალიან უსიმპატიო იყო, ბოროტ ძიებს რომ ასახიერებენ ფილმებში იმდაგვარი, შემაძრწუნებელი ღიმილით. ამ კაცმა ერთი კვირის მერე ჟიურისთან გასაუბრებაზე დაგვიბარა. თან გამაფრთხილა, რომ მათ წინაშე უნდა მეცეკვა,მემღერა და ლექსი წამეკითხა.

გავიდა ის კვირაც როგორც იქნა. გასაუბრებაზე მშობლებთან ერთად მივედი და ცოტა არ იყოს შევცბი, მე ვიყავი ყველაზე უფროსი და ამდენ ხითხითა, კივილა, მხტომელა ბავშვებში ჟირაფივით ამოწვერილი და უდაბნოს ყვავილივით სევდიანი. შეიყვანეს პირველი ოთხეული, მერე მეორე, მერე მესამე… ვზივარ მოსაცდელ ოთახში და გული ყელში მებჯინება, ამ ერთ კვირაში ნასწავლ ლექსს ვიმეორებ და შიშით ველი გამოძახებას. და ეს დროც დადგა.

შევედი 5–6 წლის ბავშვებთან ერთად, ჯერ ერთი გავიდა ჟიურის წინ, მეორემაც წარმოადგინა თავი და მეც ავდექი. სახელი და გვარი ჩაიწერეს და იმღერეო. დარწმუნებული არ ვარ, ვიცოდი თუ არა მაშინ, რა არის სმენა და, საერთოდ, რომ ის საჭიროა სიმღერის დროს. მაგრამ ჟიურიმ “სულიკოს” დაწყებისთანავე მიმახვედრა, რომ ჯობდა ამის შესახებ მცოდნოდა… ახლა ქართული იცეკვეო, ეს როგორღაც გავახერხე და მერე ლექსის სათქმელადაც მოვიღერე ყელი. ლადო ასათიანს რომ გაეგო, რა დღეში ჩამაგდებდა მისი ლექსი, ალბათ არას დიდებით არ დაწერდა “საქართველოშის”. მეორე სტროფს ვამთავრებდი, როცა გონებამ საფრთხის სიგნალი მომცა, მესამე სტროფი ტვინის რომელიღაც ლაბირინთში ჩაკარგულიყო და არაფრით არ მოინდომა იქიდან ამოსვლა. გავჩერდი და სასოწარკვეთილი მივაშტერდი დამსწრეებს. ერთ–ერთმა ქალმა (დაილოცოს მისი გვარი) “ყველაფერი არ დაკარგულას” დასანახვებლად დამიძახა და უკანასკნელი დავალება მომცა, ტაშს შემოვკრავ რიტმულად და გაიმეორეო. აი, ეს კი შევძელი ზედმიწევნით კარგად! (მერე რა, რომ მეორე ცდაზე)

სტუდიიდან განადგურებული გამოვედი, ათი დღის თავზე, მეორე ტურში გადასულთა სიის სანახავადაც მხოლოდ იმიტომ გავუშვი მამა, რომ მეუბნებოდნენ, ისეთი გაოცებული და დაბნეული სახე გქონდა, შეიძლება ასეთი გმირი სჭირდებოდათ და დაგიძახონო . რა თქმა უნდა, სიაში არ ვეწერე.

* * *

უნივერსიტეტის მეორე კორპუსის ინტერნეტ-ოთახში კი ისინი სხედან: მომავალი იურისტები, დიდი მეცნიერები, პოლიტიკოსები… მოკლედ, სერიოზული ქალები. არც იციან, რომ შუა რიგის მესამე მერხთან ჩამქრალი ვარსკვლავი ზის, არშემდგარი “არტისტკა”!

Advertisements

წაწლობა: მარადიული სიყვარული

19 ივლ

ახლახან წავიკითხე ვაჟას, ზუსტად საუკუნის წინანდელი, წერილი წაწლობაზე. პირველ რიგში სქესის მიხედვით სიყვარულის განსხვავებული ხედვა ხომ ზუსტად აქვს დაჭერილი (“ქალი ცდილობს დროშა სიყვარულისა მაღლა ეჭიროს, სიყვარული იდეალური იყოს… მამაკაცი ცდილობს სიყვარული რეალობად აქციოს, განახორციელოს…”), მეორეც, ცოლ-ქმრის პოსტთაფლობისწლის თანამდევ მარადიულ პრობლემასაც ხსნის თავისდაუნებურად.

არა მგონია, მხოლოდ მე ვიყო ის გამონაკლისი, რომელსაც მოუსმენია ან უკვე მრავალწლოვან ცოლ-ქმრულ უღელში მყოფი, ან უკვე ცოლგაყრილი კაცებისგან, რომ თანაცხოვრებიდან რამდენიმე წლის შემდეგ, ცოლი აღარ იზიდავდათ როგორც სექსუალური ობიექტი. ერთმა თქვა, რომ როცა ეს ჟამი ჩამოჰკრავს, ის უბრალოდ როგორც ნათესავი ისე გიყვარს; პრობლემის ასეთი ინტერპრეტაციაც მოვისმინე: წარმოიდგინე, ყოველდღე შემწვარი წიწილა გედოს სუფრაზე, რაც არ უნდა საყვარელი კერძი იყოს, ოდესმე ხომ მოგბეზრდებაო? (შემწვარ წიწილაში თავისთავად გასაგებია, რომ აწ უკვე მოყირჭებული ცოლი იგულისხმებოდა.)

ისევ ვაჟას თუ დავესესხები: “ქალი კი მუდამ ამის მონატურია (მსურველია), ვაჟი ქალის სიყვარულით იწვებოდეს.”


ყვითელ პრესაში, ლიტერატურაში, ფსიქოლოგიაში ამ კრიზისულ სიტუაციასთან გასამკლავებელ რჩევებს უხვად არიგებენ: რომ “ცეცხლის” შესანარჩუნებლად ხშირ-ხშირად უნდა იცვალო იმიჯი, რომ არ უნდა გაიხსნა ბოლომდე (ამის ვარიაცია_შეინარჩუნო იდუმალება), უნდა იცვალო როლები, მოკლედ ძალისხმევა არ უნდა დაიშურო. რა თქმა უნდა, ეს რჩევები ქალებისთვის არის განკუთვნილი, ეს ხომ მათ უნდათ, ქმარი მათი ვნებით “იწვებოდეს”.

მაგრამ, საინტერესოა, გათხოვების ერთი წლის თავზე დაწყებული ეს დაუსრულებელი ბრძოლა ქმრის აღგზნების ოპტიმალური დონის შესანარჩუნებლად, ბოლოს და ბოლოს როდის უნდა დამთავრდეს? ან თუ არ დასრულდება, საერთოდ არსებობს კი ამოუწურავი რესურსი ამ ხერხების მარადიული გამოყენებისთვის, სხვანაირად რომ ავხსნათ: იმიჯის შეცვლის მიზნით შეიძლება: გახდე, გასუქდე; გადაიპარსო თმა, შეიღებო: შავად, ქერად, წითლად, იისფრად, მწვანედ, ლურჯად… გაიკეთო და მოიშორო ტატუ, პირსინგი… იარო სპორტული, კლასიკური, როკერული სტილით ჩაცმულმა; დაინტერესდე ჯერ ფეხბურთით, მერე კალათბურთით, მერე ცხენბურთით; ჯერ პოპით, მერე როკით, მერე კლასიკით… საბოლოოდ კი ეს შესაძლებლობები ოდესმე მაინც ამოიწურება, რაღა უნდა შესთავაზო ქმარს ახალი, როცა ყველა შესაძლო და შეუძლებელ “იმიჯს” მოირგებ, იმის მერე, რაც ნობელის პრემიასაც მიიღებ, პარაშუტითაც გადმოხტები და კოსმოსშიც აიჭრები?! ანუ იმიჯის ცვლისა და იდუმალების შენარჩუნების გზას ადრე თუ გვიან უპირობო ჩიხში შევყავართ.

იდეალური სიყვარულის რეცეპტი კი წაწლობის ტრადიციაში შეგვიძლია ვიპოვოთ, რეცეპტი ასეთია: გინდა მარადიული სიყვარული? მოუსმინე ვაჟას :P

“(წაწალს) ესმის, არ მოჰყვება კარგი შედეგი სიყვარულის განხორციელებას; ამის შემდეგ ტრფობა, სიყვარული ავადა ხდება, მას ჭლექი ეყრება, სნეულდება და ბოლოს კვდება კიდეც. სიყვარულის განხორციელების შემდეგ ქალი ვაჟის თვალში პირვანდელ მიმზიდველობას ჰკარგავს, მისი დანახვა, ქალთან დაწოლა ვაჟს ცეცხლს აღარ უკიდებს, აღარა სწვავს (რა იგულისხმება განხორციელებაში, მგონი, დაკონკრეტებას არ საჭიროებს).

ყოველ ეჭვს გარეშეა, რომ სიყვარულს ფიზიოლოგიური, სქესობრივი ვნებათა ღელვა უდევს საფუძვლად. ფესვები ტრფობისა იქ იმალება, ხოლო თუ ეს ვნებათა ღელვა შეაჩერა მოთმინებამ, მაშინ ეს გრძნობა სიყვარულისა უფრო ძლიერია, იგი იღებს იდეალურ ფორმას…”

ანუ, რადგან წაწლობა უკვე ძველმოდურია, ხსნა პეტინგშია :D

“(ბუნებამ სთქვა) მოდი ფშაველ ქალს ამ ტურფა იას, რადგან სილამაზისა მოკლე ვადა აქვს… ეს ცოტა დრო სიამოვნებით გავატარებინოთ. ჩაუდვა მოსიყვარულე, პლატონური სიყვარულით გამსჭვალული გული ვაჟკაცისადმი, ვინც იმას მოეწონება, ვიზედაც თვალი მიუვა; ხოლო მის მშობლებს, ნათესავებს მივცე ისეთი ხასიათი, მოუთმინონ ქალ-ვაჟს ერთად ყოფნა, ერთად წოლა, ხვევნა, კოცნა, მტლაშა-მტლუშიო… ვაჟს წაწალს ხშირად მოუნდება ქალთან წაწალთან ღამე, ბნელაში წანწალი, მაგრამ ინუგეშებს იმით, ქალი მას სიყვარულით მიიღებს, მკლავზე დაიწვენს, ბევრს, ძალიან ბევრს ალერსიან სიტყვას ეტყვის:” გენაცვალე, ვენაცვალე შენს თვალთა, ვენაცვალე შენს მკლავთა. მოიტა შენი ენა პირში ჩამიდე, მოიტა შენი ნერწყვი ჩავყლაპო”. საქმეს ხორციელ ჩხირკედელეობამდე არ მიიყვანს, ამ მხრივ ძალიან ბრთხილია და გამოცდილი…

წაწლობის წყალობით ქალ-ვაჟი ბევრს სულიერ ტანჯვას და სიამოვნებას განიცდიან. დიდს ვარჯიშობაშია იმათი გრძნობა-გონება და თუ ფშაველები პოეტური ხალხია, რაშიც ყველა, ვინც ფშაველებს იცნობს, დამეთანხნება, _ ფშავლის მოლექსეობის ბრალი, სხვათა შორის, წაწლობაც არი.”

მარადიულ სიყვარულთან ერთად, შეიძლება პოეტობასაც გამოეკრას ხელი…

ჩემ მიერ მრავალჯერ ნახსენებ გურუსაც არაერთხელ უთქვამს: გინდა, შენს შეყვარებულს სიცოცხლის ბოლომდე ისე უნდოდე, როგორც თავიდან? შეხვდი მხოლოდ ორ კვირაში ერთხელ და არასდროს დაწვე მასთან!

დასკვნა: დაოჯახება შთამომავლობის გაჩენის მიზნით თუა გამართლებული, თორემ თუ მარადიული სიყვარულის შენარჩუნება გინდა, ქორწინებით ყველაფერს გააფუჭებ. ვინ იცის, იქნებ ჯობია, იდეალური სიყვარულით უყვარდე “წაწალს” და არასდროს გახდე მისი, ვიდრე იმისთვის, ვინც ასე გაღმერთებდა, ბოლოს “შემწვარ წიწილად” იქცე.

ჩემი მიზანი ასე ვთქვათ წაწლობის ტრადიციის ფსიქოლოგიური კუთხით დანახვა იყო, რაც შეეხება ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ ინფორმაციას, დაინტერესებულ მკითხველს ეს მასალები უფრო წაადგება: Civil ენციკლოპედიური ლექსიკონიდან წაწლობა, ვასასის პოსტი წაწლობა – ფშავური ტრადიცია, სტატია presa.ge-დან წაწლობა და სწორფერობა მთაში,